24-03-08

At paano ba, at paano ba, at paano ba.

Wala naman sigurong magbabasa nito kundi ako so natural, para sa mga mata ko lang to'ng isusulat ko. Therapy? Ewan.

A million distractions later, on to the third job. Got some money saved up.

Without writing, I'm nothing.

Am I talented? Is that an issue? Hmm. Basta alam ko lang buhay lang ako pag nagsusulat ako. BAH.

Me nakilala akong published writer. Sabi nya me mga butas naman na pwedeng malusutan. Basta hanapin ko lang.

Tsk. Mahirap na nga'ng magsulat ng kwentong malupit, mas mahirap pang maghanap ng magbabasa, mag-aanalyze, at tatanggap.

Tapos problemado pa sa market.

Hmm. Tulad nga ng obserbasyon ko puro love stories at horror ang nabubuhay. Meaning Summit (kailangan pang i-research), Good Housekeeping (yung foreign issues), PSICOM.

Tapos yung kikitain ko pa, di pa ata sapat para pakainin yung mga aso ko.

Putsa.

Pero wala akong magagawa. Kelangan lang mag-antay ng sweldo, bumili ng mga magasin para mag-research. Target market, expected product, at pinakaimportante, mga address. Address, address, address.

Wala na akong ibang magagawa.

It's written into my blood, printed into my veins, published in my brain.

Without writing, I'm nothing.

Ano ang lumalabas na projection?

Ang lumalabas na projection ay: a) weekends lang ako makakapagsulat, dahil pagkauwi ko galing trabaho e tumba na ako b) goodbye videogames (sarap pa naman ng NeverWinter Nights, nagkakaroon ako ng ideas pang-fantasy dahil sa choices na puno ng grey areas) c) Shit, pa'no pa ko makakalabas ng bahay, sarap pa namang mag-table tennis kina Pats d) pano pa ko makakapaglaan ng oras maghanap ng nobya e) Kung ang huling target ko talaga ay maging manunulat, realistic ba na maghanap pa ng nobya, e ang buhay ng manunulat sa umpisa e buhay pulubi? Puta, ngayon pa nga lang tanghalian ko de-lata na e, para lang makaipon. Pano pa kung kailangang magpasikat. Nakakaburat amputa.

Di ko naman pwedeng bitawan to. Di naman sa pagmamayabang pero meron din naman akong talento kahit konti. Kailangan lang ng konting hasa, kontak sa ibang manunulat para lumawak isip ko, tsaka pagbasa ng gawa ng iba para mas lumawak pa ang isip ko.

Pero isa-isa lang. Love stories muna.

Pero teka, parang presumptuous naman na magsusulat ako ng love stories e domain ng mga babae yon. Kung sabagay male perspective naman yung ginagamit ko, baka refreshing. Hopefully, ma-take. Dahil ang nag-iisang market ngayon e puro babae. Saan ka ba nakakita ng lalakeng nagbasa ng magazine na me short story? Putsa, FHM ang bibilin non, panigurado.

Bahala na ang Diyos. One day at a time. Bahala na. Wala na'ng ibang magagawa. Ito talaga'ng gusto ko, at matigas ang ulo ko.

Bahala na!